رفــــــــــــــع قـلب

             * به نام او و به یاد مهدی (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) *

حالت رفعِ دل، زمانی است که دل به یاد خدا باشد و خدا را مخلصانه و به عظمت یاد کند. این دو قید برای بالا رفتن قلب و برطرف شدن حجاب‏ها، ضروری است. یعنی به عظمت یاد کردن خدا، آن هم به‏صورت خالصانه، هم موجب برطرف شدن حُجُبی میشود که بین عبد و ربّ وجود دارد و هم سبب ارتفاع مقام قلب میگردد.



علامت رفع قلب، سه چیز است و با این نشانه‏ های سه ‏گانه می‏توان فهمید که در دل، حجابی وجود ندارد.  «وُجُودُ الْمُوَافَقَةِ وَ فَقْدُ الْمُخَالَفَةِ وَ دَوَامُ الشَّوْقِ»؛

یکی اینکه دل با خواسته‏ های رب، هم‏سویی داشته باشد. یعنی اینکه دل، نسبت به دستورات مولایش سر تسلیم فرود آورده و آنها را بپذیرد.
دو اینکه هیچ مخالفتی با رب نکند؛ یعنی هیچ‏گونه رأیی از خود نداشته باشد تا با او مخالفت نماید؛
و بالاتر از همه مورد سوم است که استمرار شوق دل، نسبت به ربّ است. این یعنی اینکه در هیچ‏یک از حالات خود، در خود این را نمی بیند که شائق دیدار رب نباشد. همیشه و در همه حال، مشتاق لقای محبوب است.

پس موافقت، عدم مخالفت و دوام شوق، نشانهای یک «دل مرفوع» است.

|حاج آقا مجتبی تهرانی؛ کتاب دفتر دل|

یا علی

/ 0 نظر / 21 بازدید