فــــــــــــتح قــــلب

               * به نام او و به یاد مهدی (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) *

آنگاه که دل آنچه را خداوند در قضا و قدرش برای او مقدّر فرموده، بپذیرد، آن‏هم پذیرشی که همراه با پسند باشد نه با اجبار، یعنی طرحی را که خدا برایش ریخته بپسندد و بگوید: بسیار زیبا است، در اینجا است که قلبش به سرور و شادی باز می‏گردد. فرض کنید که روی یک صندوقچه، وسایلی وجود دارد که مانع باز شدن در آن است. وقتی انسان آن موانع را برطرف کند، می‏تواند در صندوق را باز کند. قلب هم اگر نسبت به قضا و قدر الهی رضایت و خشنودی پیدا کرده و خواست خدا را بپسندد، دریچهاش باز می‌شود. این باز شدن دریچة قلب، «حالت فتح قلب» است. دریچة دل باز میشود؛ آن‏هم باز شدنی که همراه با شادی، فرح، سرور، راحتی و آرامش است.



علامت «فتح دل» و اینکه دریچه‌اش به سوی غیب باز شده سه چیز است، «التَّوَکُّلُ وَ الصِّدْقُ وَ الْیَقِینُ»؛ *اوّلین علامت، توکّل است؛* یعنی اینکه بنده تمام امورش را به ربّش واگذار کرده و باکمال اعتمادی که به او دارد، در جمیع امور او را وکیل خود بداند و بدنش را در راه اطاعت او به‏کار اندازد.
دومین علامت، صدق است؛ یعنی اینکه با حالت راستی و یگانگی با ربّ خود رفتار نموده و هرآنچه هست را در طبق اخلاص قرار دهد و به پیشگاه ربّش تقدیم نماید.
آخرین علامت قلب مفتوح هم یقین است؛ یعنی اینکه طرفةالعینی، نسبت به مولویّت ربّ یا رفتار او نسبت به خود، شکّ و ریبی نداشته باشد. *قلبی که توکّل ، صفا و یقین دارد، قلب مفتوح است.*

|حاج آقا مجتبی تهرانی (ره)؛ کتاب دفتر دل|

/ 0 نظر / 31 بازدید